Vroeg opstaan, sommige mensen haten het, anderen doen niets liever. Zelf behoor ik tot de laatste groep. Mijn mooiste roeiherinneringen gaan niet over gewonnen wedstrijden of stevige trainingen, voor mij is niets mooier dan de vroege ochtend van een twee-kilometer wedstrijd. Aan het begin van een bloedhete dag, liefst op de bosbaan maar ook de banen en meren die we met de junioren door heel Europa bezochten roepen warme herinneringen bij me op.
In mijn dagen als praktiserend wedstrijdroeier maakte ik dan, voor de start van een wedstrijd, een korte trainingsronde om het systeem goed op gang te brengen voor de race. Later, als coach, teammanager of bestuurder, deed ik om dezelfde tijd een koffie. Liefst op een stil plekje vlak naast de baan. De eerste boten passeren door de mist die nog op de baan hangt terwijl een bevriende coach of tegenstander aanschuift voor een praatje. Mooier wordt het niet..
Het late voorjaar en de zomer zijn voor wedstrijdroeiers de mooiste tijd van het jaar. Op een maandje vrij per jaar na train je eigenlijk altijd en dat doe je allemaal voor die korte serie van wedstrijden over de olympische afstand die in deze periode plaatsvinden. Me realiseren dat we juist deze fase van het seizoen nu missen voelt onwerkelijk.  Niet alleen missen de wedstrijdroeiers de kern van hun seizoen, ook onze eigen Lenterace is één van de velen gesneuvelden. In een tijd waarin de commissie, naast de gebruikelijke voorbereidingen, ook nog zo druk was nieuwe vergezichten voor onze wedstrijd uit te werken deed het extra veel pijn dat we tot annulering moesten overgaan. 
 
Natuurlijk mogen de wedstrijdroeiers zichzelf nog gelukkig prijzen. Het is uiteraard balen dat al die wedstrijden vervallen maar onze roeiers zaten relatief snel weer in de boot. Iets wat op zichzelf ook weer hartverwarmende taferelen opleverde. Er was grote saamhorigheid tussen de coaches en de wedstrijdcommissarissen van andere (burger) verenigingen om te zorgen dat niemand probeerde een sportief slaatje uit de hele situatie te slaan. Erg mooi vond ik ook het gebaar van Noud Scholten, oud Spaarne wedstrijdroeier en tegenwoordig lid van Nereus. Toen hij hoorde dat de junioren alweer konden trainen en hij op Nereus nog niet het water op kon meldde hij zich aan om op het Spaarne te helpen coachen. Een mooi gebaar en leuk en verfrissend voor onze roeiers en roeisters om door hun (recente) voorganger begeleidt te worden.
Ook was het mooi om te zien hoe gemotiveerd onze atleten zijn, ook zonder roeiboot werd er keihard getraind. Hardlopend, op de racefiets of met de halters die ze voor de gelegenheid mee naar huis hadden gekregen. Ook onze onvermoeibare coaches stelden alles in het werk om het een beetje 'leuk' te houden en de ploegband te bevorderen.
 
Nu we weer voorzichtig zijn opgestart en durven te dromen van wedstrijden in het najaar realiseer ik me steeds vaker hoe armoedig al dat skiffen is. Natuurlijk is het de ultieme trainingsvorm en zijn de één- tegen één wedstrijden soms ware gladiatoren gevechten. Ik zou liegen als ik hier beweerde dat ik niet graag in de skiff vaar Toch missen we de komende tijd het mooie van het racen in ploegverband. Het met elkaar de boot tillen, het gevoel van samen de boot versnellen, de stevige handruk voor de start om elkaar success te wensen en natuurlijk het delen van de euforie van de overwinning of de schouderklop bij verlies. Nu ik hier in coronatijd veel over nadenk voel ik me ook gesterkt om met andere verenigingen te kijken hoe we in de komende jaren, ook los van corona, de nadruk van het roeien in de skiff af kunnen halen. Gelukkig kunnen we deze tijd ook benutten om hier werk van te maken.
 
Deze week zijn ook de senioren weer gaan roeien, met de ervaring die we hadden opgedaan bij het protocol voor de junioren konden we dit ook voor de senioren snel opstellen. Wat misschien een eenvoudig klusje lijkt bleek strakke coördinatie en afstemming te vereisen met alle bestuursleden, redactie, webmasters, ledensecretariaat en beheerder van het afschrijfsysteem. Ik ben er trots op dat het zo snel en goed is gelukt en zie nu ook de blijdschap bij de leden die weer gaan roeien. Hopelijk kunnen we snel ook iets bieden voor de leden die nu nog op de kant staan.
Het wedstrijdroeien is één van de mooiste en zwaarste sporten die bestaan. Samenwerken, veel investeren in een zeer kleine kans op succes en het kunnen omgaan met tegenslagen zijn eigenschappen die oud-wedstrijdroeiers altijd erg populair maken in het bedrijfsleven. Eigenschappen ook die we in deze periode hard nodig zullen hebben en die ervoor zullen zorgen dat onze roeiers en de Lenterace er weer zullen staan staan als dat nodig is!
 
Ik wens iedereen veel steun en (hernieuwd) skiffplezier!

 

Met sportieve groet,
 
Marco Blauwhof
Instagram