Bij het verlaten van de voorjaarsgroene Haarlemmerhout – na een rondje met onze honden – valt mijn oog op een affiche met als enige tekst ‘Het wordt weer beter’. Waarschijnlijk bedoeld om ons allemaal in deze bange dagen een hart onder de riem te steken. De vraag is wel wanneer die betere tijden zullen aanbreken. De geleerden blijken daar nogal verschillend over te denken. En dat maakt ons onzeker. En komen die betere tijden niet te laat? Vier op de tien sportverenigingen maken zich ernstige zorgen over de gevolgen van de coronacrisis voor de vereniging. Tien procent voelt zich in haar voortbestaan bedreigd. De uitkomsten van een zeer recent onderzoek van het Pim Mulier Instituut (waarvoor ook ik een uitputtende vragenlijst mocht invullen) stemmen niet vrolijk.

 

Over de derde helft

Waar voetbal- en hockeyverenigingen zwaar leunen op hun kantineopbrengsten ligt dat bij een roei- en zeilvereniging als de onze toch net even anders. Aan het Marisplein en het Mooie Nelpad kennen we geen derde helft, waarin biertap en frituur dikke overuren draaien. Wij houden het op een kopje koffie of een glaasje ranja met af en toe een puntje appeltaart. Toch zijn de inkomsten van onze sociëteit meer dan welkom en onmisbaar om ons huishoudboekje kloppend te houden. En die barinkomsten gaan we dit jaar over een periode van tenminste zes maanden node missen.

 

Over witte raven

Ik zie dat jullie - 900 m/v sterk – intussen allemaal jullie contributie over het lopend verenigingsjaar hebben voldaan. Sommigen van jullie hebben we wel een beetje achter de broek moeten zitten, maar toch. En daar word ik als penningmeester heel erg blij van! Als ik hoor en lees hoeveel moeite collega-sportverenigingen moeten doen om jaarlijks de contributies bij elkaar te sprokkelen dan zijn wij toch echt wel één van die weinige witte raven onder al de 25.000 sportverenigingen in Nederland. Maar wat we dit jaar behoorlijk gaan missen zijn de contributies en entréegelden van de nieuwe leden, die ons steeds weer weten te vinden en waarvan het overgrote deel na de kennismakingsperiode ‘bijtekent’. Onze instructeurs staan in de startblokken, maar om nieuwe leden nu meteen in een skiff te zetten……. En dat gaan we gelet op onze grote maar niet onbeperkte opvangcapaciteit de rest van het jaar niet meer goedmaken. Met alle financiële gevolgen van dien.

 

Over onze visitekaartjes

Ook onze beide visitekaartjes moeten we dit jaar missen. Op de dagen van de Bollentochten (met op de dag van afgelasting ruim 250 inschrijvingen) en de Spaarne Lente Race (met vorig jaar zo’n 1.000 deelnemers over de vloer) blijft het heel rustig op het water.  Met de hulp van talloze leden/vrijwilligers laat de vereniging zich op die dagen van haar beste kant zien en dat genereert veel publiciteit en goodwill. Qua begroting houden baten en lasten van deze evenementen elkaar doorgaans in evenwicht, maar voor onze sociëteit zijn het topdagen. En ook die gaan we dit jaar missen!

 

Over steuntjes in de rug

Het bestuur zal - nu we dit jaar nogal wat inkomsten gaan missen - de hand stevig op de knip houden. De vereniging is financieel kerngezond en kan een stootje hebben, maar de reserves, die we de laatste jaren beetje bij beetje konden opbouwen, waren voor een aanzienlijk deel bestemd voor de financiering van het Project Bovenloods. De rijksoverheid geeft ons in deze zware tijden met een drietal noodmaatregelen gelukkig een zeer welkom (financieel) steuntje in de rug. En wat verder uiterst gelegen komt is de nagenoeg volledige toewijzing op een tweetal eind vorig jaar ingediende subsidieaanvragen in het kader van de dat jaar ingestelde landelijke regeling stimulering bouw- en onderhoud sportaccomodaties. Kortgeleden werd bovendien een derde aanvraag ingediend. Het blijkt dat ook sportmaterialen (lees: boten, riemen, zeilen, botenwagens, trailers, ergometers, singels, etc. etc.) onder deze nieuwe regeling subsidiabel zijn. En dat komt goed uit, want wij geven als vereniging ieder jaar best wel stevige bedragen uit aan onderhoud van gebouwen en vloot en aan nieuw materiaal.  Dat allemaal opgeteld bij de besparingen op het vlak van inschrijfgelden (nagenoeg alle roeiwedstrijden in het hoofdseizoen moesten worden afgelast) en op het vlak van energie/water zorgt er hopelijk voor dat de uiteindelijke corona-schade dit jaar binnen de perken blijft.

 

Over geduld, moed en trouw

Veel belangrijker dan dit verhaal over ‘damage-control’ is de vraag hoe het verder gaat met de - al dan niet gefaseerde – verdere openstelling van de vereniging. Wanneer gaat Het Spaarne weer echt leven? En wanneer kunnen we eindelijk weer roeiend en/of zeilend aan de slag in onze voorkeursboot? Gelukkig lijkt het de goede kant op te gaan en zijn er steeds meer roei- en zeilactiviteiten mogelijk. Heb geduld en houd moed! En voor straks, als de (opzeg)datum van 1 december weer in zicht komt: blijf de vereniging trouw, zij kan niet zonder jullie!

 

René van Doorn, penningmeester

                

Instagram