20180624 131806 Rombout plons 350Na het ongelukkige ongeluk van de wedstrijd op 17 juni, hebben we een van de beste revanches die je je maar kan wensen genomen: De winst!

 

Twintig minuten voor de eerste heat, roeiden we op. Tijdens het oproeien kwamen er steeds wedstrijden langs. Al lachend probeerden we de zenuwen te onderdrukken. Maar dan was het tijd: We kwamen aan bij de start. We waren een van de eerste, en er werd tegen ons gezegd dat we in baan 5 moesten gaan liggen. Toen we daar lagen te wachten, kwamen er steeds meer ploegen aan. En ook de Amstel, onze enige tegenstander.

 

20180624 095229 2 Klaar voor de start 350Na wat gepuzzel of iedereen goed lag was het zo ver. Een vrouw in een motorboot riep een voor een de namen van de verenigingen en schreeuwde toen uit volle borst: “Opgelet…. AF!” Met een verbluffende start schoten we vooruit. “Ogen in de boot houden!” werd er gezegd voor de wedstrijd. Natuurlijk lukte dat niet helemaal. Al snel haalden we een vier met jongens in. In de glimp die ik opving, zag ik dat we aardig voorliepen op de Amstel. Van de tien halen sprint bij de 250 meter is bijna niks gekomen, maar we lagen toch voor. Mijn benen verzuurden, alles werd wazig. “Kom op! Nog even volhouden!” Hoorde ik voor in de boot. En daar was de laatste 250 meter. Nog even een sprint, en dan waren we er.  En ja hoor, een snelle sprint en in een mum van tijd waren we gefinisht. We maakten rond en roeiden nog even uit, moe maar voldaan.

 

Weer twintig minuten voor de tweede heat roeiden we op. Tijdens het oproeien moedigden we Spaarne aan. Nu moesten we in baan 3 liggen. Al klaarliggend keek ik rond. Ja, daar, ik zie ouders, trainers en kleinere broertjes en zusjes. Meer ploegen verzamelden zich in de banen. “ Opgelet….AF!” Onze start was deze keer minder, en we lagen bijna achteraan. De Amstel was nogal teleurgesteld dat ze niet van ons wonnen, en lagen nu voor. Maar toen ik zag dat de Amstel voor lag, werd ik boos. En ik was niet de enige. We gingen van laatste, naar derde, de Amstel hadden we nu al lang ingehaald. We lagen bijna tweede, we hadden de helft van onze zijtegenstander al ingehaald. Nu deden we wel elke 250 meter 10 halen sprint. Elke keer schoten we weer vooruit. En daar was de finish. We gilden van blijdschap en gaven elkaar high-fives. We wisten het zo goed als zeker: We hadden gewonnen!

 

We hadden net rondgemaakt, toen er werd gezegd dat we konden aanleggen bij een soort rode loper. Jammer genoeg werden we daar weggestuurd. Snel legden we aan bij het normale vlot en we tilden onze boot naar de botenwagen. Pfoe, wat was dat zwaar!

 

Toen onze boot was afgeriggerd renden we naar de prijsuitreiking. Het stond op het punt om te beginnen. Daar hadden we besloten dat Rombout, onze stuur, het water in zou gaan. Ja, want dat is een traditie bij het roeien. Nadat er een paar winnaars waren opgenoemd waren de M14 4* aan de beurt. “Op de tweede plaats is geëindigd: Amstel!” een beetje gejuich. “En op de eerste plaats… Het Spaarne!” En luid gejuich steeg op uit het publiek. Wij renden lachend naar het podium. De mascotte, een Orca, kwam tussen ons in staan. Onze medailles werden uitgedeeld, terwijl er foto’s werden gemaakt. Nog een paar foto’s zonder Orca en toen begonnen we allemaal te lachen naar Rombout. Snel liepen we terug in het publiek, waar hij zijn medaille afdeed en zijn schoenen uittrok. De prijsuitreiking was voorbij, nu mocht het echt. Al tegenstribbelend duwden we Rombout naar de kade.  Hij ging liggen en we pakten ieder een arm of een been beet. “Eén, twee, drie!” en daar ging hij dan. Plons! Het water in.

 

We hebben enorm goed gepresteerd! Het kon niet beter!

 

Klik op de afbeeldingen voor een vergroting.